وبلاگ من

چقدر دلم برای اینجا تنگ شده

واسه نوشتن های از ته دل..نه زور زورکی و بی عکس

واسه تک تک خواننده هایی که دیگه نیستن و نا امید شدن از اینجا

واسه تک تک خواننده های با معرفت و همراهیی که با وجود اینکه دوسالی میشه سر نمیزنم به هیچ کس اما بازم میان بی هیچ چشم داشتی..واقعا دوستتون دارم

واسه عکساش

واسه خاطره نوشتنهایی که قبل از هرکسی خودم قه قه میزدم باخوندنش

حتی واسه آهنگش

ولی خوبه که هست

شاید یه روز دوباره با همون حس و حال برگردم و بنوسم و بخندم و کودک درونم رو ول کنم وسط سطر سطر نوشته هاش

وبلاگمو دوست دارم

باهمه تلخ و شیرنهایی که درخودش جمع کرده ...

آبجی کوچیکه و داداش بزرگه ...